พระไตรปิฎก

๒. ภิกษุ เพราะระงับวิตกวิจารเสียได้ ก็ เข้าทุติยฌาน อันเป็นความผ่องใสแห่งใจในภายใน มีอารมณ์เป็นเอโกทิภาพ - ความที่จิตมีอารมณ์เดียว ไม่มีวิตกวิจาร มีปีติสุขอันเกิดแต่สมาธิอยู่. ๓. ภิกษุ เข้าตติยฌานอันปราศจากปีติอยู่ ด้วยอุเบกขา, สติ, สัมปชัญญะเสวยสุขทางกาย ซึ่งพระอริยะทั้งหลายเรียกว่า เป็นผู้มีอุเบกขา, มี สติ, มีธรรมเครื่องอยู่เป็นสุขดังนี้. ๔. ภิกษุ เพราะละสุขและทุกข์ดับโสมนัส โทมนัสในก่อนเสียได้ จึงเข้าจตุตถฌานอันไม่มี ทุกข์และสุข บริสุทธิด้วยอุเบกขาและสติอยู่. ๕. ภิกษุ เพราะก้าวล่วงรูปสัญญา ดับปฏิฆ- สัญญา ไม่ใส่ใจนานัตตสัญญาได้โดยประการทั้ง ปวง จึงเข้าอากาสานัญจายตนะด้วยบริกรรมว่า อนนฺโต อากาโส - อากาสไม่มีที่สุดอยู่. ๖. ภิกษุ ก้าวล่วงอากาสานัญจายตนะเสียได้ โดยประการทั้งปวง จึงเข้าวิญญาณัญจายตนะด้วย บริกรรมว่า อนนฺตํ วิญฺาณํ - วิญญาณไม่มีที่สุด อยู่.