พระไตรปิฎก

การได้ขันติและโสรัจจะ ๑ การอดกลั้นความยินดียินร้าย ๑. ด้วยเหตุนั้น โบราณาจารย์จึงกล่าวว่า อิมานิ อฏฺคฺคุณมุตฺตมานิ ทิสฺวา ตหึ สมฺมสตี ปุนปฺปุนํ, อาทิตฺตเจลสฺสิรสูปโม มุนิ ภงฺคานุปสฺสี อมตสฺส ปตฺติยา. พระมุนี ผู้เห็นสังขารทั้งหลายแตกดับไป เนือง ๆ ครั้นเห็นอานิสงส์อันมีการละภวทิฏฐิเป็น ต้น เหล่านี้ว่าเป็นธรรมสูงสุด ด้วยคุณ ๘ ประการ แล้ว เพื่อบรรลุอมตะคือพระนิพพาน จึงพิจารณา สังขารด้วยภังคานุปัสนาญาณบ่อย ๆ เหมือนบุคคล มีผ้าโพกศีรษะอันไฟกำลังลุกไหม้ ฉะนั้น. จบ อรรถกถาภังคานุปัสสนาญาณนิทเทส