พระไตรปิฎก

เราเลื่อมใส ถวายข้าวยาคูที่เราต้มด้วย มือทั้งสองตน ปรารภแต่เฉพาะกรรนของตัว ได้ไปดาวดึงสพิภพแล้ว วิมานที่สำเร็จด้วยแก้วมณี ได้เกิดแก่ เราในหมู่ไตรทศ เราประกอบด้วยหมู่เทพนารี บันเทิงอยู่ในวิมานอันอุดม เราได้เป็นจอมเทพยดาเสวยราชสมบัติใน เทวโลก ๓๓ ครั้ง ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิเสวย ราชสมบัติใหญ่ ๓๐ ครั้ง ได้เป็นพระเจ้าประเทศ ราชอันไพบูลย์โดยคณานับได้มิได้ เสวยยศ ใน เทวโลกบ้าง ในมนุษย์โลกบ้าง เมื่อถึงภพที่สุด เราได้ออกบวชเป็น บรรพชิต ได้ละทิ้งสมบัติทุกอย่าง พร้อมกับผม ที่ถูกโกน เราพิจารณาร่างกายโดยความสิ้นไปและ ความเสื่อมไป ก็ได้บรรลุพระอรหัตก่อนให้สิกขา ทานอันประเสริฐเกิดแต่เมื่อ ซึ่งเราประ- กอบดีแล้ว ชื่อว่าเป็นอันให้ดีแล้ว เพราะข้าว ยาคูนั้นนั่นเอง เราจึงได้บรรลุบทอันไม่หวั่นไหว เราไม่รู้สึกว่า ความโศก ความร่ำไร ความป่วยไข้. ความกระวนกระวาย ความเดือด ร้อนใจเกิดขึ้นเลย นี้เป็นผลแห่งการพวายข้าวยาคู