Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 72 หน้าที่ 159

เล่ม มมร. 72 หน้า 159 ข้อ 88
ผู้ที่จะกล่าวสั่งสอนเราก็ไม่มี ใคร ๆ ที่ จะตักเตือนเราก็ไม่มีอ เราไม่มีอาจารย์และอุปัชฌาย์ อยู่ในป่า ศิษย์ผู้ภักดีพึงบำรุงเราก็ไม่มี ความเป็น อาจารย์เช่นนั้นของเราไม่มี การอยู่ในป่าจึงไม่มี ประโยชน์ สิ่งที่ควรบูชา เราควรแสวงหา สิ่งที่ควร เคารพก็ควรแสวงหาเหมือนกัน เราจักชื่อว่าเป็น ผู้มีที่พึงพำนักอยู่ ใคร ๆ จักไม่ติเราได้ ในที่ไม่ไกลอาศรมของเรา มีแม่น้ำซึ่ง มีชายหาด มีท่าน้ำราบเรียบ น่ารื่นรมย์ใจ เกลื่อน ไปด้วยทรายที่ขาวสะอาด ครั้งนั้น เราได้ไปยัง แม่น้ำชื่อว่า อมริกา ตะล่อมเอาทรายมาก่อเป็น เจดีย์ทราย พระสถูปของพระสัมพุทธเจ้าผู้ทำที่สุด ภพ เป็นมุนี ที่ได้มีแล้ว เป็นเช่นนี้ เราได้ทำ สถูปนั้นให้เป็นนิมิต เราก่อพระสถูปที่หาดทรายแล้วปิดทอง แล้วเอาดอกกระดึงทอง ๓ ดอกมาบูชา เราเป็นผู้มีความอิ่มใจ ประนมกรอัญชลี นมัสการทั้งเวลาเย็นเวลาเช้า ไหว้พระเจดีย์ทราย
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka