พระไตรปิฎก

เราอันสมเด็จพระโลกนายกผู้แสวงหา ประโยชน์พระองค์นั้น ทรงพร่ำสอนอย่างนี้ ได้ ขึ้นภูเขาคิชฌกูฏ เพ่งดูอยู่ที่ซอกเขา พระพิชิตมารผู้มหามุนีประทับยืนอยู่ที่ เชิงเขา เมื่อจะทรงปลอบโยนเรา ได้ตรัสเรียก ว่า วักกลิ เราได้ฟังพระดำรัสนั้นเข้าก็เบิกบาน ครั้งนั้น เราวิ่งลงไปที่เงื้อมเขาสูงหาย ร้อยชั่วบุรุษ แต่ถึงแผ่นดินได้โดยสะดวกทีเดียว ด้วยพุทธานุภาพ พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงพระ- ธรรมเทศนา คือ ความเกิดขึ้นและความเสื่อมไป แห่งขันธ์ทั้งหลายอีก เรารู้ธรรมนั้นทั่วถึงแล้วจึง ได้บรรลุอรหัต ครั้งนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้า ผู้มีพระ- ปรีชาใหญ่ทรงทำที่สุดแห่งจรณะ ทรงประกาศ ในท่ามกลางมหาบุรุษว่า เราเป็นผู้เลิศกว่าภิกษุ ทั้งหลายฝ่ายสัทธามุต ในกัปที่แสนแต่กัปนี้ เราได้ทำกรรมใด ในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว . . . คำสอน ของพระพุทธเจ้าเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.