Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 72 หน้าที่ 278

เล่ม มมร. 72 หน้า 278 ข้อ 126
แล้ว พระองค์ก็เสด็จกลับมา ท่านขวนขวาย ที่จะเข้าเฝ้าพระมุนีเจ้า ก็จงรีบเข้าไปถวายบังคม พระองค์ผู้เป็นเอกอัครบุคคลนั้นเถิด ลำดับนั้น เรารีบไปยังเมืองสาวัตถีบุรี อันอุดม ได้พบพระองค์ผู้ไม่กำหนัดในอาหาร ไม่ทรงนุ่งด้วยความโลภ ทรงยังอมตธรรมให้โชติ ช่วง อยู่ ณ พระนครนี้ ประหนึ่งว่าเป็นที่อยู่ของ สิริ พระพักตร์โชติช่วงเหมือนรัศมีพระอาทิตย์ ทรงถือบาตร กำลังเสด็จโคจรบิณฑบาตอยู่ ครั้นพบพระองค์แล้วเราจึงได้หมอบลง กราบทูลว่า ข้าแต่พระโคดม ขอพระองค์โปรด เป็นที่พึ่งของข้าพระองค์ ผู้เสียหายไปในทาง ผิดด้วยเถิด พระมุนีผู้สูงสุดได้ตรัสว่า เรากำลังเที่ยว บิณฑบาต เพื่อประโยชน์แก่การยังสัตว์ให้ข้าม พ้น เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะแสดงธรรมแก่ท่าน ครั้งนั้น เราปรารถนาได้ธรรมนัก จึง ได้ทูลอ้อนวอนพระพุทธเจ้าบ่อย ๆ พระองค์ได้ ตรัสพระธรรมเทศนาสุญญตบทอันลึกซึ้งแก่เรา เราได้สดับธรรมของพระองค์แล้ว โอ เราเป็นผู้อัน พระศาสดาทรงอนุเคราะห์ เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว . . . คำสอน ของพระพุทธเจ้าเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka