Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 72 หน้าที่ 316

เล่ม มมร. 72 หน้า 316 ข้อ 130
ครั้งนั้น อายุของสัตว์แสนปี พระชินสีห์ พระองค์นั้น เมื่อดำรงพระชนม์อยู่โดยกาลประมาณ เท่านั้น ได้ทรงยังประชุมชนเป็นอันมาก ให้ข้าม พ้นวัฏสงสารไปได้ ครั้งนั้น เราเป็นผู้ประกอบในหนทาง แห่งการงานของบุคคลอื่น ในสกุลหนึ่ง ใน พระนครหังสวดี ทรัพย์สินอะไร ๆ ของเราไม่มี เราอาศัยอยู่ที่พื้นซึ่งเขาทำไว้ที่หอฉัน เราได้ก่อไฟที่พื้นหอฉันนั้น พื้นศิลาจึงดำไป เพราะไฟลน ครั้งนั้น พระโลกนาถผู้ประกาศสัจจะ ๔ ได้ตรัสสรรเสริญพระสาวกผู้ทรงจีวรเศร้าหมองใน ประชุมชน เราชอบใจในคุณของท่าน จึงได้ปฏิบัติ พระตถาคต ปรารถนาฐานันดรอันสูงสุด คือความ เป็นผู้เลิศกว่าภิกษุผู้ทรงจีวรเศร้าหมอง ครั้งนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่า ปทุมุตตระ ได้ตรัสกะพระสาวกทั้งหลายว่า จง ดูบุรุษนี้ ผู้มีผ้าห่มน่าเกลียด ผอมเกร็ง มีหน้า ผ่องใสเพราะปีติ ประกอบด้วยทรัพย์คือศรัทธา มี กายและใจสูง เพราะปีติ ร่าเริง ไม่หวั่นไหว หนาแน่นไปด้วยธรรมที่เป็นสาระ
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka