พระไตรปิฎก

บุรุษนี้ชอบใจในคุณของภิกษุผู้ทรงจีวร เศร้าหมอง ปรารถนาฐานันดรนั้นอย่างจริงใจ เราได้ฟังพุทธพยากรณ์นั้นแล้ว ก็เบิก บาน ถวายบังคมพระพิชิตมารด้วยเศียรเกล้า ทำ แต่กรรมที่ดีงามในศาสนาของพระชินเจ้าตราบ เท่าสิ้นชีวิต เพราะกรรมที่ทำไว้ดีนั้น และเพราะการ ตั้งเจตนจำนงไว้ เราละร่างมนุษย์แล้ว ได้ไป สวรรค์ชั้นดาวดึงส์ เพราะกรรมคือการเอาไฟลนพื้นที่หอฉัน เราจึงถูกเวทนาเบียดเบียน ไหม้แล้วในนรกพันปี ด้วยเศษกรรมที่เหลือนั้น เราเป็นมนุษย์ เกิดในสกุล จึงเป็นผู้มีรอยเครื่องหมายถึง ๕๐๐ ชาติโดยลำดับ เพราะอำนาจกรรมนั้น เราจึงเป็นผู้เพียบ พร้อมด้วยโรคเรื้อน เสวยมหันต์ทุกข์ถึง ๕๐๐ ชาติ เหมือนกัน ในภัทรกัปนี้ เรามีจิตเลื่อมใส เลี้ยงดู พระอุปริฏฐะผู้มียศ ให้อิ่มหนำด้วยบิณฑบาต เพราะเศษกรรมที่ยังเหลือนั้น และ เพราะการตั้งเจตน์จำนงไว้ เราละร่างมนุษย์แล้ว ได้ไปสวรรค์ชั้นดาวดึงส์