Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 72 หน้าที่ 318

เล่ม มมร. 72 หน้า 318 ข้อ 130
เมื่อถึงภพสุดท้าย ได้บังเกิดในสกุล กษัตริย์ เมื่อพระชนกล่วงไปแล้วก็ได้เป็นพระ- มหาราชา เราถูกโรคเรื้อนครอบงำ กลางคืนไม่ได้ รับความสุข เพราะสุขที่เกิดจากความเป็นพระ- เจ้าแผ่นดินหาประโยชน์นั้นได้ ฉะนั้น เราจึงชื่อว่า โมฆราช เราเห็นโทษของร่างกาย จงได้บวชเป็น บรรพชิต มอบตัวเป็นศิษย์ของพราหมณ์พาวรี ผู้ประเสริฐ เราเข้าไปเฝ้าพระผู้นำนรชนพร้อม ด้วยบริวารเป็นอันมาก ได้ทูลถามปัญหาอัน ละเอียดลึกซึ้งว่า โลกนี้ โลกหน้า พรหมโลกกับทั้ง เทวโลก ข้าพระองค์ไม่ทราบความเห็นของพระ องค์ ผู้ทรงพระนามว่าโคดม ผู้มียศ เมื่อเป็นเช่นนี้ จึงได้มีปัญหามาถึงพระ- องค์ ผู้ทรงเห็นล่วงสามัญชน ข้าพระองค์จะ พิจารณาเห็นโลกอย่างไร มัจจุราชจึงจะไม่เห็น พระพุทธเจ้าผู้ทรงรักษาโรคทุกอย่างให้ หายได้ ได้ตรัสกะเราว่า ดูก่อนโมฆราช ท่านจง เป็นผู้มีสติทุกเมื่อ พิจารณาเห็นโลกโดยความ
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka