Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 72 หน้าที่ 329

เล่ม มมร. 72 หน้า 329 ข้อ 132
เสียงคล้ายเสียงหงส์และกลองใหญ่ เสด็จดำเนิน ดุจช้าง มีพระรัศมีประหนึ่งรัศมีของจันทเทพบุตร เป็นต้น มีพระปรีชาใหญ่ มีความเพียรมากมี ความเพ่งพินิจมาก มีคติใหญ่ ประกอบด้วยพระ- มหากรุณาเป็นที่พึ่งสัตว์ กำจัดความมืดใหญ่ ได้ เสด็จอุบัติขึ้นแล้ว คราวหนึ่ง พระสัมพุทธเจ้าผู้เลิศกว่า ไตรโลก เป็นมุนี ทรงรู้จักวาระจิตของสัตว์พระ- องค์นั้น ทรงแนะนำเวไนยสัตว์เป็นอันมาก ทรง แสดงพระธรรมเทศนาอยู่ พระพิชิตมารตรัสสรรเสริญภิกษุผู้มีปกติ เพ่งพินิจ ยินดีในฌาน มีความเพียรสงบระงับ ไม่ขุ่นมัวในท่ามกลางบริษัท ทรงทำให้ประชาชน ยินดี ครั้งนั้น เราเป็นพราหมณ์เรียน. ไตรเพท อยู่ในพระนครหังสวดี ได้สดับพระธรรมเทศนาก็ ชอบใจ จึงปรารถนาฐานันดรนั้น ครั้งนั้น พระพิชิตมารผู้ทรงเป็นพระ ผู้นำชั้นพิเศษได้ตรัสพยากรณ์ในท่ามกลางสงฆ์ว่า จงดีใจเถิดพราหมณ์ ท่านจักได้ฐานันดรนี้ สมดัง มโนรถความปรารถนา
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka