Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 72 หน้าที่ 353

เล่ม มมร. 72 หน้า 353 ข้อ 134
เมื่อพระพุทธเจ้าผู้คงที่พระองค์นั้นบันลือ สีหนาทอันน่าสะพรึงกลัว ย่อมไม่มีเทวดามนุษย์ หรือพรหมบันลือตอบได้ พระพุทธเจ้าผู้แกล้วกล้าในบริษัท ทรง แสดงธรรมอันประเสริฐ ช่วยมนุษย์พร้อมทั้ง เทวดาให้ข้ามวัฏสงสาร ทรงประกาศธรรมจักร พระผู้มีพระภาคเจ้า ตรัสสรรเสริญคุณ เป็นอันมากของพระสาวก ผู้ได้รับสมมติว่า เลิศ กว่าภิกษุผู้ที่มีปฏิภาณทั้งหลาย แล้วทรงตั้งท่าน ไว้ในตำแหน่งเอตทัคคะ ครั้งนั้น เราเป็นพราหมณ์ชาวเมืองหังสวดี เป็นผู้ได้รับสมมติว่าเป็นคนดี รู้แจ้งพระเวททุก คัมภีร์ มีนามว่า วังคีสะ เป็นที่ไหลออกแห่งนัก ปราชญ์ เราเข้าไปเฝ้าพระมหาวีรเจ้าพระองค์นั้น สดับพระธรรมเทศนานั้นแล้วได้ปีติอันประเสริฐ เป็นผู้ยินดีในคุณของพระสาวก จึงได้นิมนต์ พระสุคต ผู้ทำให้โลกให้เพลิดเพลิน พร้อมด้วย พระสงฆ์ให้เสวยและฉัน ๗ วันแล้ว นิมนต์ให้ ครองผ้า. ในครั้งนั้น เราได้หมอบลงแทบพระบาท ทั้งสองด้วยเศียรเกล้า ได้โอกาสจึงยืนประนม
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka