Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 72 หน้าที่ 377

เล่ม มมร. 72 หน้า 377 ข้อ 136
คน ข้าพระองค์ย่อมเข้าใจว่า พระองค์เป็นเทพเจ้า ประเสริฐกว่าเทพเจ้าทั้งหลาย ย่อมทรงสามารถ ทำให้สกุลบริสุทธิ์ เพราะพระองค์เกิดแล้วโดย อริยชาติ ได้สัจนามว่าเป็นนักปราชญ์ สมเด็จพระบิดาของพระองค์ผู้แสวงหา คุณอันยิ่งใหญ่ ทรงพระนามว่าสุทโธทนะ สมเด็จ พระนางเจ้ามายาพระมเหสีของพระเจ้าสุทโธทนะ เป็นพระพุทธมารดา ทรงบริหารพระองค์ผู้เป็น พระโพธิสัตว์มาด้วยพระครรภ์เสด็จสวรรคตไป บันเทิงอยู่ในไตรทิพย์ สมเด็จพระนางเจ้ามายาเทวีนั้น ครั้น สวรรคต จุติจากโลกนี้แล้ว ทรงพรั่งพร้อมด้วย กามคุณอันเป็นทิพย์ มีหมู่นางฟ้าห้อมล้อม บันเทิง อยู่ด้วยเบญจกามคุณ อาตมภาพเป็นบุตรของพระพุทธเจ้าผู้ไม่มี สิ่งใดจะย่ำยีได้ มีพระรัศมีแผ่ซ่านออกจากพระ- วรกาย ไม่มีผู้จะเปรียบปาน ผู้คงที่ ดูก่อน มหาบพิตร พระองค์เป็นโยมบิดาขอโยมบิดา แห่งอาตมภาพ ดูก่อนมหาบพิตร พระองค์เป็น พระอัยกาของอาตมภาพโดยธรรม. มะม่วง ขนุน และมะขวิด ถูกประดับ ประดาไปด้วยดอกและใบ มีผลอยู่เนืองนิตย์ ยัง มีผลเล็กรสอร่อย มีอยู่สองข้างทาง ข้าแต่พระ- ผู้ทรงยศใหญ่ บัดนี้ เป็นเวลาสมควรจะเสด็จไปได้.
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka