พระไตรปิฎก

ครั้งนั้น พวกเจ้าศากยะมีมานะจัด ไม่ รู้จักคุณของพระพุทธเจ้า เป็นคนกระด้างเพราะ ชาติ ไม่เอื้อเฟื้อ ไม่นอบน้อมพระสัมพุทธเจ้า พระพิชิตมารผู้เป็นมุนี ทรงทราบความ ดำริของเจ้าศากยะเหล่านั้น จึงได้เสด็จจงกรมใน อากาศ ยังธุลีพระบาทให้ตกลง เหมือนเมฆยังฝน ให้ตกลงแล้วเหมือนเปลวไฟลุกโพรงอยู่ฉะนั้น ทรงแสดงพระรูปที่ไม่กระสับกระส่าย แล้วทรงหายไปเสียอีก แม้พระองค์เดียวก็เป็น มากองค์ได้ แล้วกลับเป็นพระองค์เดียวอีก. ทรงแสดงความมืดและแสงสว่าง ทรง ทำปาฏิหาริย์มากมาย ทรงปราบพวกพระ- ญาติให้หมดมานะ ขณะนั้นเองมหาเมฆอันตั้งขึ้นในทวีปทั้ง ๔ ยังฝนให้ตกลงแล้ว ก็ในครั้งนั้น พระพุทธเจ้า ได้ตรัสเทศนาเวสสันดรชาดก คราวนั้น กษัตริย์เหล่านั้นทุก ๆ พระ- องค์ กำจัดความเมาอันเกิดจากชาติได้แล้ว ถึง พระพุทธเจ้าว่าเป็นสรณะ ในกาลนั้น พระเจ้า สุทโธทนะได้ตรัสว่า ข้าแต่พระองค์ผู้มีปัญญาเสมอด้วยแผ่นดิน มีจักษุโดยรอบ ครั้งนี้เป็นครั้งที่ ๓ ที่หม่อมฉัน