พระไตรปิฎก

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อริยสาวกผู้ได้เห็น ได้ฟังแล้วอย่างนี้ ย่อมเบื่อหน่ายในจักษุ ย่อม เบื่อหน่ายในรูป ย่อมเบื่อหน่ายในวิญญาณที่ อาศัยจักษุ ย่อมเบื่อหน่ายในสัมผัสอาศัยจักษุ ความเสวยอารมณ์นี้ เกิดขึ้นเพราะจักษุสัมผัสแม้ อันใด เป็นสุขก็ดี เป็นทุกข์ก็ดี ไม่ใช่ทุกข์ ไม่ใช่ สุขก็ดี ย่อมเบื่อหน่ายในความเสวยอารารมณ์ นั้น ย่อมเบื่อหน่ายในโสต ย่อมเบื่อหน่ายในเสียง ฯลฯ ย่อมเบื่อหน่ายในฆานะ ย่อมเบื่อหน่ายในกลิ่น ฯลฯ ย่อมเบื่อหน่ายในชิวหา ย่อมเบื่อหน่ายในรส ทั้งหลาย ฯลฯ ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในกาย ย่อม เบื่อหน่ายแม้ในโผฏฐัพพะ ฯลฯ ย่อมเบื่อหน่าย แม้ในใจ ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในธรรมทั้งหลาย ย่อม เบื่อหน่ายแม้ในมโนวิญญาณ ย่อมเบื่อหน่ายแม้ ในมโนสัมผัส ความเสวยอารมณ์นี้เกิดขึ้นเพราะ มโนสัมผัสเป็นปัจจัยแม้อันใด เป็นสุขก็ดี เป็น ทุกข์ก็ดี ไม่ใช่ทุกข์ ไม่ใช่สุขก็ดี ย่อมเบื่อหน่าย แม้ในความเสวยอารมณ์นั้น เมื่อเบื่อหน่าย ย่อม คลายความกำหนัด เพราะคลายความกำหนัด จิตย่อมหลุดพ้น เมื่อจิตหลุดพ้นแล้ว ก็มีญาณรู้ว่า