พระไตรปิฎก

ไหว้พระรากล พระอานนท์ และพระนันทะ แล้วได้ตรัสดังนี้ว่า ดิฉันเบื่อหน่ายในร่างกายซึ่ง เสมอด้วยที่อยู่ของอสรพิษ เป็นที่พักของโรค เป็นสถานที่เกิดทุกข์ มีชราและมรณะเป็นโคจร อาเกียรณ์ไปด้วยมลทิน คือ ซากศพ ต่าง ๆ ต้องพึ่งพาผู้อื่น ปราศจากเรี่ยวแรง ฉะนั้น ดิฉันจึงปรารถนาจะนิพพานเสีย ขอลูก ทั้งหลายจงยอมอนุญาตให้เถิด. พระนันทเถรเจ้าและพระราหุลผู้เจริญ เป็นผู้ปราศจากความโศก ไม่มีอาสวะ ตั้งมั่น ไม่หวั่นไหว มีปัญญา มีความเพียร ได้คิดตาม ธรรมดาว่า น่าติโลกที่ปัจจัยปรุงแต่งปราศจากแก่น- สาร เปรียบด้วยต้นกล้วย เช่นเดียวกับกลลวง และพยับแดด ต่ำช้า ไม่มั่นคง พระโคตมีเถรี พระมาตุจฉาของพระ- พิชิตมาร ซึ่งได้เลี้ยงดูพระพุทธเจ้าก็ยังต้องถึงแก่ กรรม สังขตธรรมทั้งปวงไม่เที่ยง ก็ครั้งนั้น พระอานนท์พุทธอนุชา ซึ่ง เป็นคนสนิทของพระพิชิตมาร ยังเป็นพระเสข- บุคคลอยู่ ท่านหลั่งน้ำตาร้องไห้คร่ำครวญอย่าง น่าสงสาร ณ ที่นั้นว่า