Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 72 หน้าที่ 552

เล่ม มมร. 72 หน้า 552 ข้อ 157
องค์เดียวนิรมิตให้เป็นคณะ พระภิกษุณี นับไม่ถ้วน แล้วก็อันตรธานกลับเป็นองค์เดียว กราบทูลพระมหามุนีเจ้าว่า ข้าแต่พระมหาวีรเจ้าผู้มีพระจักษุ หม่อม ฉันผู้เป็นพระมาตุจฉาของพระองค์ เป็นผู้ทำตาม คำสอนของพระองค์ บรรลุประโยชน์ของตนโดย ลำดับแล้ว ขอถวายบังคมพระยุคลบาทของ พระองค์ พระนางเจ้านั้นครั้นแสดงฤทธิ์ต่าง ๆ แล้ว ลงจากนภาดลอากาศ ถวายบังคมพระผู้ ส่องโลกแล้ว ประทับนั่ง ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง พระนางเจ้าได้กราบทูลว่า ข้าแต่พระมหามุนีผู้นายกของโลก หม่อม ฉันมีอายุได้ ๑๒๐ ปี แต่กำเนิดแล้วเพียงเท่านี้ก็ พอแล้ว หม่อมฉันจักขอทูลลานิพพาน. ครั้งนั้น บริษัททั้งหมดนั้นถึงความพิศวง ยิ่งนัก จึงได้พากันประนมอัญชลีถามว่า ข้าแต่ พระแม่เจ้า พระแม่เจ้าได้ทำอะไรไว้ จึงมีฤทธิ์ อำนาจเช่นนี้. พระมหาปชาบดีโคตมีเถรีเจ้า ได้กล่าวบุพจริยาของท่านดังต่อไปนี้ ในกัปที่แสนแต่กัปนี้ พระพิชิตมาร พระนามว่าปทุมุตตระ ผู้มีจักษุในธรรมทั้งปวง เป็นผู้นำได้เสด็จอุบัติขึ้นแล้ว
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka