พระไตรปิฎก

เชิญเถิดแม่คนงาม แม่จงบอกสิ่งที่ต้อง ประสงค์แก่ฉัน ฉันจะให้ แม่จงบอกสกุล นาม และโคตรของแม่ ซึ่งเป็นที่รักแห่งแม่แก่ฉันเถิด. แม่คนงาม เวลานี้ยังไม่ใช่กาลแห่ง ปัญหา แม่จงให้ฉันอยู่บนตัก อวัยวะทั้งหลาย ของฉันจะทับอยู่ แม่ให้ฉันหลับสักครู่เถิด แต่นั้นแม่คนสวยพึงพิงศีรษะตักฉัน นอนหลับไป ของแข็งหยาบตกลงที่หน้าผาก ของแม่คนสวย ต่อมาฝีก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับที่ของแข็งตก ลงถูกนางนั้น หัวฝีก็แตกออกแล้วมีเครื่องโสโครก คือหนองและเลือดไหลออก หน้าที่แตกแล้วมีกลิ่นเน่าปฏิกูล ตัวทั่ว ไปก็บวมเขียว แม่คนสวยมีสรรพางค์สั่น หายใจ ถี่เสวยทุกข์ของตนอยู่ รำพันอย่างน่าสมเพช. เพราะแม่คนสวยประสบทุกข์ ฉันก็มี ทุกข์ ต้องทุกข์เวทนา จมอยู่ในมหาสมุทร ขอ แม่คนสวยจงเป็นที่พึ่งของฉัน หน้าที่งามของแม่หายไปไหน จมูกที่ โด่งงามของแม่หายไปไหน ริมฝีปากที่สวยเหมือน สีลูกมะพลับสุกของแม่หายไปไหน