พระไตรปิฎก

ครั้งนั้น เรามีชาติชราพยาธิเป็นสภาพ จำเราจัก แสวงหาพระนิพพานที่ไม่แก่ ไม่ตาย แต่เกษม. ถ้ากระไร เราเมื่อไม่ไยดี ไม่ต้องการ ก็ควร ละทิ้งกายอันเน่านี้ ที่เต็มด้วยซากศพต่างๆ ไปเสีย. ทางนั้น คงมีแน่ ทางนั้น จักไม่มีไม่ได้ จำเรา จักแสวงหาทางนั้น เพื่อหลุดพ้นจากภพ. เมื่อทุกข์มี แม้ชื่อว่าสุข ก็ย่อมมีฉันใด เมื่อภพ มี สภาวะที่ไม่ใช่ภพ ก็พึงปรารถนาฉันนั้น. เมื่อความร้อนมี ความเย็นก็ย่อมมีฉันใด เมื่อ ไฟ ๓ กองมี ความดับไฟ ก็พึงปรารถนาฉันนั้น เหมือนกัน. เมื่อความชั่วมี แม้ความดี ก็ย่อมมีฉันใด เมื่อ ความเกิดมี ความไม่เกิด ก็พึงปรารถนาฉันนั้นเหมือน กัน. บุรุษตกบ่ออุจจาระ เห็นหนองน้ำ มีน้ำเต็ม ไม่ แสวงหาหนองน้ำ ฉันใด. เมื่อหนองน้ำคืออมตะ สำหรับชำระล้างมลทิน คือกิเลส มีอยู่ แต่คนไม่แสวงหนองน้ำ ก็ไม่ใช่ความ ผู้ต้องหนองน้ำคืออมตะก็ฉันนั้น. บุรุษถูกศัตรูทั้งหลายล้อมรอบ เมื่อทางไปมีอยู่ บุรุษนั้นไม่หนีไป นั่นก็ไม่ใช่ความผิดของทาง ฉันใด.