พระไตรปิฎก

เราละทิ้งกายอันเน่านี้ ที่มี ๙ ช่อง มีของไม่ สะอาดไหลออกอยู่เป็นนิตย์ไปเสีย เหมือนเจ้าของเรือ ทิ้งเรือลำเก่าฉันนั้น. บุรุษเดินทางไปกับพวกโจร นำสินค้าไปด้วย เห็นภัยคือความเสียหายแห่งสินค้า จึงละทิ้งพวกโจร ไปเสีย ฉันใด. กายอันนี้ ก็เปรียบเสมอด้วยมหาโจร จำเราจัก ละกายนี้ไป เพราะกลัวเสียหายแห่งกุศล ฉันนั้นเหมือน กัน. เราครั้นคิดอย่างนี้แล้ว ก็ให้ทรัพย์หลายร้อยโกฏิ แก่คนมีที่พึ่งและคนไม่มีที่พึ่ง เข้าไปหิมวันตประเทศ. ในที่ไม่ไกลหิมวันตประเทศ มีภูเขา ชื่อธัมมิกะ เราก็ทำอาศรม สร้างบรรณศาลา. ในอาศรมนั้น เราสร้างที่จงกรมอันเว้นจากโทษ ๕ ประการ ประกอบด้วยคุณ ๘ ประการ นำมาซึ่งกำลัง แห่งอภิญญา. ในอาศรมนั้น เราทิ้งผ้าอันประกอบด้วยโทษ ๙ ประการ นุ่งผ้าเปลือกไม้ ที่ประกอบด้วยคุณ ๑๒ ประการ. เราละบรรณศาลา อันเกลื่อนด้วยโทษ ๘ ประการ เข้าไปอาศัยโคนไม้ อันประกอบด้วยคุณ ๑๐ ประการ. เราละธัญชาติ ที่หว่าน ที่ปลูกไว้ ไม่เหลือ เลย บริโภคแต่ผลไม้ที่มีอยู่ตามธรรมดา อันประกอบ ด้วยคุณเป็นอันมาก.