พระไตรปิฎก

เราตั้งความเพียร ณ โคนไม้นั้น ได้แก่ นั่ง ยืน และเดิน ภายใน ๗ วัน ก็บรรลุกำลังแห่งอภิญญา. เมื่อเราประสบความสำเร็จ ชำนาญในพระ- ศาสนาอย่างนี้ พระชินเจ้าผู้นำโลก พระนามว่า ทีปังกรก็เสด็จอุบัติ. เรามัวเปี่ยมด้วยความยินดีในฌาน จึงไม่เห็นนิมิต ๔ คือ ในการเสด็จอุบัติ ในการประสูติ ในการตรัสรู้ และในการแสดงธรรม. ในถิ่นแถบปัจจันตประเทศ ชาวรัมมนคร มีใจ ยินดีแล้ว นิมนต์พระตถาคต ช่วยกันแผ้วถางหนทาง เสด็จมาของพระองค์. สมัยนั้น เราออกจากอาศรมของตนสะบัดผ้า เปลือกไม้ เหาะไปในอัมพร ขณะนั้น. เราเห็นชนที่เกิดโสมนัส ยินดีร่าเริงบันเทิงใจ แล้ว ก็ลงจากท้องฟ้า ถามคนทั้งหลายในทันที. มหาชนเกิดโสมนัส ยินดีร่าเริงบันเทิงใจกัน พวกท่านแผ้วถางหนทาง เพื่อใครกัน. คนเหล่านั้นถูกเราตามแล้วจึงตอบว่า พระพุทธ- เจ้าผู้ยอดเยี่ยมพระนามว่าทีปังกร ผู้ชนะผู้นำโลก เกิด ขึ้นแล้วในโลก เราแผ้วถางหนทางเพื่อพระพุทธเจ้า พระองค์นั้น. เพราะได้ยินว่า พุทโธ ปีติก็เกิดแก่เราในทันที เราเมื่อกล่าวว่า พุทโธ พุทโธ ก็ซาบซึ้งโสมนัส.