พระไตรปิฎก

เสื่อมจากความยินดี ฉันใด เราก็ฉันนั้นเหมือน กัน เป็นผู้ต้องการบุญ เห็นทักขิไณยบุคคล อันไพบูลย์แล้ว ถ้าไม่ให้ทานในทักขิไณย- บุคคลนั้นก็จักเสื่อมจากบุญ ครั้นเราคิดอย่างนี้ แล้วจึงถอดรองเท้า ไหว้เท้าของท่านแล้ว ได้ ถวายร่มและรองเท้า เพราะฉะนั้น เราจึงเป็น ผู้ละเอียดอ่อนเจริญสุขได้ร้อยเท่าพันทวี อนึ่ง เมื่อเราบำเพ็ญทานให้บริบูรณ์ ได้ถวายแก่ท่าน นั้น อย่างนี้แล. จบ สังขพราหมณจริยาที่ ๒ อรรถกถาสังขพราหมณจริยาที่ ๒ พึงทราบวินิจฉัยในสังขพราหมณจริยาที่สองดังต่อไปนี้ บทว่า ปุนาปรํ ตัดบทเป็น ปุน อปรํ อีกเรื่องหนึ่งอธิบายว่า บทนี้มิใช่อกิตติ- จริยาอย่างเดียวเท่านั้น ที่แท้เราจักกล่าว แม้สังขจริยาอื่นอีก ท่านจงฟัง. แม้ ในบทอื่นจากนี้ก็มีนัยนี้เหมือนกัน . บทว่า สงฺขสวฺหโย เป็นชื่อของสังข- พราหมณ์. บทว่า มหาสมุทฺทํ ตริตุกาโม คือประสงค์จะข้ามมหาสมุทร ด้วยเรือเพื่อไปยังสุวรรณภูมิ. บทว่า อุปคจฺฉามิ ปฏฺฏนํ คือจะไปอาศัย