พระไตรปิฎก

ได้แก่อัธยาศัยในการให้. อธิบายว่า เกิดอัธยาศัยในการให้ว่า เราจัก ให้ดวงตา. บทว่า สงฺกปฺโป คือความปรารถนา. บทว่า ปริปูริโต คือ บริบูรณ์แล้ว. ลำดับนั้น พระโพธิสัตว์ทรงดำริว่า พราหมณ์นี้ขอดวงตาแม้ใคร ๆ ก็ ให้ยาก กะเราดุจรู้วาระจิตของเรา. น่ากลัวว่าจะเป็นเทพองค์หนึ่งแนะมา หรืออย่างไร. เราจักถามดูก่อนแล้วจึงตรัสถามพราหมณ์นั้น ดังที่พระผู้มี- พระภาคเจ้าตรัสไว้ในเทศนาชาดกว่า.. ดูก่อนวณิพก ใครแนะท่านจึงมา ณ ที่นี้ เพื่อขอดวงตา ท่านขอดวงตาอันเป็นอวัยวะ สำคัญที่คนสละให้ได้ยาก. ท้าวสักกะ - ในรูปพราหมณ์ สดับดังนั้นแล้วจึงตรัสว่า :- ในเทวโลกเรียกว่า ท้าวสุชัมบดี ใน มนุษยโลกเรียกว่า ท้าวมฆวา ข้าพเจ้าเป็น วณิพก ท้าวมฆวาแนะจึงมา ณ ทีนี้ เพื่อขอ ดวงตา. ข้าพเจ้าขอดวงตาของท่าน ขอท่านจงให้ สิ่งที่ขอ อันไม่มีอะไรอื่นยิ่งไปกว่า แก้ข้าพเจ้า ผู้ขอเถิด.