พระไตรปิฎก

พระยาคชสารตัวประเสริฐ เผือกผ่อง อันเป็น ช้างมงคลอุดม พราหมณ์ทั้งหลายขอสิ่งใด กะเรา เราย่อมให้สิ่งนั้นไม่หวั่นไหวเลย เรา ไม่ซ่อนเร้นของที่มีอยู่ ใจของเรายินดีในทาน เมื่อยาจกมาถึงแล้ว การห้าม คือ การไม่ให้ ไม่สมควรแก่เรา กุศลสมาทานของเราอย่า ทำลายเสีย เราจักให้คชสารตัวประเสริฐ เรา ได้จับงวงพระยาคชสาร วางลงบนมือพราหมณ์ แล้วจึงหลังน้ำเต้าทองลงบนมือ ได้ให้พระยา คชสารแก่พราหมณ์ เมื่อเราให้พระยามงคล คชสารอันอุดม เผือกผ่อง อีก แม้ในกาลนั้น แผ่นดินเขาสิเนรุราช และป่าหิมพานต์ ก็ได้ หวั่นไหว เพราะเราให้พระยาคชสารนั้น ชาว พระนครสีพีพากันโกรธเคือง มาประชุมกัน แล้ว ขับไล่เราจากแว่นแคว้นของตนว่า จง ไปยังภูเขาวงกต เมื่อชาวพระนครเหล่านั้น ขับไล่ จิตของเราไม่หวั่นไหว ไม่หดหู่ เรา