พระไตรปิฎก

พราหมณ์ทั้งหลายขอสิ่งใดกะเรา เราย่อม ให้สิ่งนั้นไม่หวั่นไหวเลย เราไม่ซ่อนเร้นของ ที่มีอยู่ ใจของเรายินดีในทาน. ทรงปฏิญาณว่า :- เมื่อยาจกมาถึงแล้ว การห้ามไม่สมควร แก่เรา กุสลสมาทานของเราอย่าทำลายเสีย เรา จักให้คชสารตัวประเสริฐ. แล้วเสด็จลงจากคอคชสาร ทรงพิจารณาเพื่อตรวจดูสถานที่มีมิได้ตก แต่ง มิได้ทรงเห็นสถานที่ที่มิได้ตกแต่ง จึงทรงจับพระเต้าทองเต็มไปด้วย น้ำหอมเจือดอกไม้ ตรัสว่า ท่านผู้เจริญทั้งหลายจงมาข้างนี้ แล้วทรงจับงวง คชสารเช่นกับพวงเงินที่ตกแต่งแล้ววางไว้บนมือของพวกพราหมณ์ ทรงหลั่ง น้ำแล้วพระราชทานพระยาคชสารที่ตกแต่งไว้เป็นอย่างดีแก่พวกพราหมณ์. ดังที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า :- เราได้จับงวงพระยาคชสารวางลงบนมือ พราหมณ์ แล้วจึงหลั่งน้ำในเต้าทองลงบนมือ ได้ ให้พระยาคชสารแก่พราหมณ์ทั้งหลาย. ในบทเหล่านั้น บทว่า สนฺตํ คือไทยธรรมอันมีอยู่. บทว่า นปฺปฏิ- คุยฺหามิ คือไม่ปกปิด. เพราะผู้ใดคิดว่า ของของตนต้องเป็นของเราเท่านั้น