พระไตรปิฎก

วิญญูชนไม่สรรเสริญว่าเป็นคนดี. ที่แท้แล้ววิญญูชนติเตียนอย่างยิ่ง. เพราะ ฉะนั้นขอพระองค์อย่าฆ่าบุรุษพาลนี้เลย. ปล่อยเขาไปตามความพอใจเถิด ขอพระองค์อย่าทรงให้เขาเสื่อมเสีย จึงทรงพระราชทานสิ่งที่พระองค์ ปฏิญญาไว้แก่เขาว่า จักพระราชทานเถิดพระเจ้าเข้า แล้วทูลต่อไปว่า อนึ่ง ข้าพระองค์จักนำสิ่งที่พระองค์ปรารถนา. ข้าพระองค์จะมอบตนแด่พระองค์. ดังที่พระผู้มีพระภาคเจ้าจรัสไว้ว่า :- เราตามรักษาคนผู้ประทุษร้ายมิตรนั้นได้ มอบตนของเราถวายว่า ข้าแต่มหาราช ขอได้ ทรงโปรดงดก่อนเถิดพระเจ้าข้า ข้าพระองค์จะ ทำตามพระราชประสงค์ของพระองค์. ในบทเหล่านั้น บทว่า นิมฺมินึ คือเราตามรักษาบุรุษนั้น ผู้ประทุษ- ร้ายมิตรเป็นบุคคลชั่ว ได้มอบอัตภาพของเราถวายกะพระราชานั้น. อธิบาย ว่า เราได้มอบตนถวายแด่พระราชา แล้วยับยั้งความตายของเขาผู้ตกอยู่ใน เงื้อมพระหัตถ์ของพระราชา. บทว่า ติฏฺเตโส เป็นต้น เป็นบทแสดง อาการถ้อยทีถ้อยปฏิบัติต่อกัน. บัดนี้พระผู้มีพระภาคเจ้า เมื่อทรงแสดงถึงประโยชน์ที่ทำการถ้อยที ถ้อยอาศัยกันของพระองค์ จึงตรัสคาถาสุดท้าย. ความคาถาสุดท้ายนั้นมีดังต่อไปนี้ :-