พระไตรปิฎก

๑๐. สังขปาลจริยา ว่าด้วยจริยาวัตรของสังขปาลนาคราช [๒๐] อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลเมื่อเราเป็นพระยานาค ชื่อสังขปาละ มีฤทธิ์มาก มีเขี้ยวเป็นอาวุธ มีพิษแรงกล้า มีลิ้นสองแฉก เป็นใหญ่กว่า นาคทั้งหลาย เราอธิษฐานอุโบสถมีองค์ ๔ ประการว่า ผู้ใดมีกิจด้วยผิวหนังก็ดี เนื้อก็ดี เอ็นก็ดี กระดูกก็ดี ของเรา ผู้นั้นจงนำเอา อวัยวะที่เราให้แล้วนี้ไปเถิด แล้วสำเร็จการอยู่ ณ สถานที่ใกล้ทางใหญ่สี่แยก อันเกลื่อนกล่น ด้วยหมู่ชนต่าง ๆ พวกบุตรของนายพรานเป็น คนดุร้าย หยาบช้า ไม่มีกรุณา ได้เห็นเราแล้ว มีมือถือไม้พลองตะบองสั้น กรูกันเข้ามาหาเรา ณ ที่นั้น พวกบุตรนายพรานเอาหอกแทงเราที่ จมูก ที่หาง ที่กระดูกสันหลัง แล้วเอาหวาย ร้อยหามเราไป ถ้าเราปรารถนา ก็พึงยังมหา- ปฐพีอันมีสมุทรสาครเป็นที่สุด พร้อมทั้งป่า ทั้งภูเขา ให้ไหนด้วยลมจมูกในที่นั้น ๆ แต่