พระไตรปิฎก

ในบทเหล่านั้น บทว่า โภนฺโต คือผู้เจริญทั้งหลาย. บทว่า สงกติ คือย่อมไม่สงสัย. บทว่า กญฺจิ คืออย่างใดอย่างหนึ่ง. ลำดับนั้นท้าวสักกะทรงทราบว่า ฤาษีทั้งหมดเหล่านี้ไม่มีความเพ่งใน กามทั้งหลาย จึงทรงสลดพระทัย เมื่อจะทรงแสดงว่า บรรดาฤาษีเหล่านั้น แม้ผู้ใดผู้หนึ่ง ก็มิได้นำเง่าบัวไป. แม้ท่านก็มิได้กล่าวถึงสิ่งที่ไม่สูญหายว่า หาย. ที่แท้ข้าพเจ้าประสงค์จะทดลองพวกท่านจึงทำให้หายไปดังนี้ จึงกล่าว คาถาสุดท้ายว่า :- ข้าพเจ้าเมื่อจะทดลอง จึงถือเอาเง่าบัว ของฤาษีที่ฝั่งแม่น้ำ แล้วเก็บไว้บนบก. ฤาษี ทั้งหลายเป็นผู้บริสุทธิ์ ไม่ลามก ย่อมอาศัยอยู่. ท่านผู้ประพฤติพรหมจรรย์ นี่เง่าบัวของท่าน. พระโพธิสัตว์ได้สดับดังนั้น จึงต่อว่าท้าวสักกะว่า :- ท่านเทวราชผู้เป็นท่าวสหัสนัยน์ พวก อาตมาไม่ใช่นักฟ้อนรำของท่าน ไม่ใช่ผู้ควร จะฟังเล่นของท่าน ไม่ใช่ญาติของท่าน ไม่ใช่ สหายของท่าน ที่พึงทำการรื่นเริง ท่านอาศัย ใครจึงเล่นกับพวกฤาษี.