พระไตรปิฎก

จนถึงบัดนี้ เราไม่รู้สึกว่าแกล้งเบียดเบียน สัตว์แม้ตัวหนึ่งให้ได้รับความลำบากเลย ด้วย สัจวาจานี้ ขอเมฆจงยังฝนให้ตกห่าใหญ่ แน่ะเมฆ ท่านจงเปล่งสายฟ้าคำรามให้ฝนตก จงทำขุมทรัพย์ของกาให้พินาศไป ท่านจงยัง กาให้เดือดร้อนด้วยความโศก จงปลดเปลื้อง ฝูงปลาจากความโศก พร้อมกับเมื่อเราทำ สัจกิริยา เมฆส่งเสียงสนั่นครั่นครื้น ยังฝน ให้ตกครู่เดียว ก็เต็มเปี่ยมทั้งที่ดอนและที่ลุ่ม ครั้นเราทำความเพียรอย่างสูงสุด อันเป็นความ สัตย์อย่างประเสริฐเห็นปานนี้แล้วอาศัยกำลัง อานุภาพความสัตย์ จึงยังฝนให้ตกห่าใหญ่ ผู้เสมอด้วยความสัตย์ของเราไม่มี นี้เป็นสัจ- บารมีของเราฉะนี้แล จบ มัจฉราชจริยาที่ ๑๐