พระไตรปิฎก

๑๓. สุวรรณสามจริยา ว่าด้วยจริยาวัตรของสุวรรณสามดาบส [๓๓] ในกาลเมื่อเราเป็นดาบส อันท้าวสักกะ เชื้อเชิญมาอยู่ในป่า เรากับราชสีห์และเสือ- โคร่งในป่าใหญ่ ต่างน้อมเมตตาเข้าหากัน เราเข้าใกล้ราชสีห์และเสือโคร่งในป่าใหญ่ได้ ด้วยเมตตา เราแวดล้อมด้วยราชสีห์ เสือโคร่ง เสือเหลือง หมี กระบือ กวางดาวและหมู อยู่ในป่าใหญ่ สัตว์อะไร ๆ มิได้สะดุ้งกลัว เรา แม้เราก็มิได้กลัวสัตว์อะไร ๆ เพราะเรา อันกำลังเมตตาค้ำจุน จึงยินดีอยู่ในป่า ในกาล นั้น ฉะนี้แล. จบ สุวรรณสามจริยาที่ ๑๓