พระไตรปิฎก

มาตังคชฎิล และช้างมาตังคะ นี้เป็นอธิษฐาน อุปบารมี ในภพที่เราเป็นมูคผักขกุมาร เป็น อธิษฐานปรมัตถบารมี ในภพที่เป็นมหากัณห- ฤาษี และพระเจ้าโสธนะ และบารมีสอง อย่าง คือในภพที่เราเป็นพระเจ้าพรหมทัต และคัณฑิติณฑกะ ที่กล่าวแล้วเป็นเมตตา. บารมี ในภพที่เป็นโสณนันทบัณฑิตผู้ทำความ รัก บารมีเหล่านั้นเป็นเมตตาอุปบารมีเมตตา บารมี ในภพที่เราเป็นพระเจ้าเอกราช เป็น บารมีไม่มีของผู้อื่นเหมือน นี้เป็นเมตตาปร- มัตถบารมี ในภพที่เราเป็นนกแขกเต้าสองครั้ง เป็นอุเบกขาบารมี ในภพที่เราเป็นโลมหังส- บัณฑิต เป็นอุเบกขาปรมัตถบารมี บารมีของ เรา ๑๐ ประการนี้ เป็นส่วนแห่งโพธิญาณอัน เลิศ บารมียิ่งกว่า ๑๐ ไม่มี หย่อนกว่า ๑๐ ก็ไม่มี เราบำเพ็ญบารมีทุกอย่างไม่ยิ่งไม่หย่อน เป็นบารมี ๑๐ ประการ ฉะนี้แล. จบ สโมธานกถา