พระไตรปิฎก

นั้นได้แตกแยกออกไปอีก ๔ พวก คือ:- ๑๘. ธัมมุตตริกะ ๑. ภัทรยานิกะ ๑. ฉันนาคาริกะ ๑. สมิติยะ ๑. ในกาลต่อมา พวกมหิสาสกะแตกแยกกันเป็น ๒ พวกอีก คือ :- ๑๙. เป็นพวกสัพพัตถิกวาทะ และ ธัมมคุตตวาทะ สำหรับสัพพัตถิวาทะยังแตก ออกเป็นนิกายกัสสปิกะ ต่อมานิกายกัสสปิกะ แตกแยกเป็นนิกายสังกันติกวาทะ. ๒๐. ต่อมาสังกันติกวาทะแตกกันเป็น สุตตวาที ได้แตกแยกกันมาโดยลำดับดังนี้ วาทะ คือนิกาย เหล่านี้ทั้ง ๑๑ นิกายแตก แยกออกไปจากเถรวาททั้งสิ้น. ๒๑. ภิกษุเหล่านั้นทำลายทั้งอรรถและ ธรรม ทำการรวบรวมอรรถธรรมไว้บางอย่าง และได้ทอดทิ้งคัมภีร์บางคัมภีร์ ทั้งกระทำให้ เป็นอย่างอื่น. ๒๒. ตลอดทั้ง นาม ลิงค์ บริขาร และ อากัปปกรณียะ ได้พากันละทิ้งความเป็นปกติ