พระไตรปิฎก

ป. ถูกแล้ว. ส. เวทนาเป็นอกุศล มีผล มีวิบาก มีผลไม่น่า ปรารถนา มีผลไม่น่าใคร่ มีผลไม่น่าฟูใจ มีผลแสลง มีทุกข์เป็นกำไร ทุกข์เป็นวิบาก หรือ ? ป. ถูกแล้ว. ส. บุคคลเป็นอกุศล ก็มีผล มีวิบาก มีผลไม่น่า ปรารถนา มีผลไม่น่าใคร่ มีผลไม่น่าฟูใจ มีผลแสลง มีทุกข์เป็นกำไร มีทุกข์เป็นวิบาก หรือ ? ป. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯ ล ฯ [๙๖] ส. เพราะอาศัยเวทนา จึงบัญญัติบุคคลขึ้น หรือ ? ป. ถูกแล้ว. ส. เพราะอาศัยเวทนาเป็นอัพยากฤต จึงบัญญัติบุคคล เป็นอัพยากฤตขึ้น หรือ ? ป. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯ ล ฯ ส. เพราะอาศัยเวทนาเป็นอัพยากฤต จึงบัญญัติบุคคล เป็นอัพยากฤตขึ้น หรือ ? ป. ถูกแล้ว. ส. เวทนาเป็นอัพยากฤต ไม่เที่ยง เป็นสังขตะ อาศัย ปัจจัยเกิดขึ้น มีความสิ้นไปเป็นธรรมดา มีความเสื่อมไปเป็นธรรมดา