พระไตรปิฎก

วรรคที่ ๑๙ กิเลสชหนกถา [๑๗๗๑] สกวาที บุคคลละกิเลสที่เป็นอดีต หรือ ? ปรวาที ถูกแล้ว. ส. ยังธรรมที่ดับแล้วให้ดับไป ยังธรรมที่ปราศไปแล้วให้ ปราศไป ยังธรรมที่สิ้นไปแล้วให้สิ้นไป ยังธรรมที่อัสดงคตแล้ว ให้ อัสดงคตไป ยังธรรมที่อัสดงคตลับไปแล้ว ให้อัสดงคตลับไป หรือ ? ป. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ ส. บุคคลละกิเลสเป็นอดีต หรือ ? ป. ถูกแล้ว. ส. อดีตดับไปแล้ว มิใช่หรือ ? ป. ถูกแล้ว. ส. หากว่า อดีตดับไปแล้ว ก็ต้องไม่กล่าวว่า บุคคลละ กิเลสที่เป็นอดีต. ส. ละกิเลสที่เป็นอดีต หรือ ? ป. ถูกแล้ว. ส. อดีตไม่มีอยู่ มิใช่หรือ ? ป. ถูกแล้ว. ส. หากว่า อดีตไม่มีอยู่ ก็ต้องไม่กล่าวว่า บุคคลละ กิเลสที่เป็นอดีต. [๑๗๗๒] ส. บุคคลละกิเลสที่เป็นอนาคต หรือ ? ป. ถูกแล้ว.