พระไตรปิฎก

โอวาทอันภิกษุไม่พึงไปงดที่สำนักภิกษุณี แต่พึงบอกภิกษุณีทั้งหลาย ผู้มาเพื่อประโยชน์แก่โอวาท ว่า ภิกษุณีชื่อโน้น มีอาบัติติดตัว เรางดโอวาท แก่ภิกษุณีนั้น เธอทั้งหลายอย่าทำอุโบสถกับภิกษุณีนั้น. ทัณฑกรรมแม้ในการ เปิดกายเป็นต้น มีนัยดังกล่าวแล้วเหมือนกัน. คำว่า น ภิกฺขเว ภิกฺขุนิยา โอวาโท น คนฺตพฺโพ เป็น อาทิข้าพเจ้าได้กล่าวเสร็จแล้ว ในวรรณนาแห่งภิกขุนีวิภังค์. [ว่าด้วยการแต่งตัวเป็นต้น] ข้อว่า ผาสุเก นเมนฺติ มีความว่า ภิกษุณีทั้งหลาย ใช้ประคดอก คาดซี่โครง เพื่อประโยชน์ที่จะดัด อย่างหญิงคฤหัสถ์เพิ่งรุ่นสาว คาดด้วย ผ้าคาดนมฉะนั้น. บทว่า เอกปริยายกตํ ได้แก่ ประคดที่คาดได้รอบเดียว. สองบทว่า วิลิเวน ปฏฺเฏน ได้แก่ ผ้าแถบที่ทอด้วยตอกไม้ไผ่ อย่างละเอียด. บทว่า ทุสฺสปฏเฏน . ได้แก่ ผ้าแถบขาว บทว่า ทุสฺสเวณิยา ได้แก่ ช้องที่ทำด้วยผ้า. บทว่า ทุสฺสวฏฺฏิยา ได้แก่ เกลียวที่ทำด้วยผ้า. ในผ้าแถบเล็กเป็นต้น ผ้ากาสาวะผืนเล็ก พึงทราบว่า ชื่อว่าผ้าแถบเล็ก. บทว่า อฏฺิลฺเลน ได้แก่ กระดูกเเข้งแห่งโค. บั้นสะเอวเรียก ตะโพก. สองบทว่า หตฺถํ โกฏฺฏาเปนฺติ ได้แก่ ให้ทุบปลายแขนแต่งให้ งามด้วยชนนกยูงเป็นต้น. บทว่า หตถฺโกจฺฉํ ได้แก่ หลังมือ.