พระไตรปิฎก

เบียนว่า พระราชองค์นี้จะต้องได้สิ่งนี้และสิ่งนี้ไปจากสำนักของพวกเราทีเดียว. มหาโควินท์คำนึงถึงข้อนี้ จึงตั้งไว้อย่างนี้ว่า เมื่อพวกพระราชาทรงบันเทิง พร้อมกันจงครอบครองราชสมบัติให้ยืนนานเถิด ดังนี้ นคร ๗ แห่งนี้ คือ ทันตปุระแห่งแคว้นกลิงค์ โปตนะ แห่งแคว้นอสัสกะ มาหิสสดีแห่งแคว้น อวันตี โรรุกะแห่งแคว้นโสจิระ มิถิลาแห่ง แคว้นวิเทหะ และสร้างจัมปาในแคว้น อังคะและพาราณสีแห่งแคว้นกาสี เหล่านี้ โควินท์ สร้างไว้แล้ว อันมหาโควินท์นั่นแหละสร้างไว้เพื่อประโยชน์แก่พระราชา พระนามเหล่านี้คือ สัตตภู พรหมทัตต์ เวสสภู พร้อมกับ ภรตะ เรณุ และสองธตรฐะ ทั้ง ๗ องค์นี้ ได้เป็นผู้ทรงภาระในครั้งนั้น เป็นพระนามแม้แห่งพระราชาทั้งเจ็ดพระองค์เหล่านั้น. จริงอยู่ในเจ็ด พระองค์เหล่านั้น ได้แก่องค์เหล่านี้ คือ สัตภู ๑ พรหมทัตต์ ๑ เวสสภู ๑ พร้อมกับเวสสภูนั้นแล คือ ภรตะ ๑ เรณุ ๑ ส่วนธตรฐะมีสองพระองค์. บทว่า ทั้ง ๗ องค์ทรงมีภาระ คือ ทรงเป็นผู้มีพระภาระ ได้แก่ทรงเป็นมหาราช ในพื้นชมพูทวีป. จบ การพรรณนาในปฐมภาณวาร บทว่า เข้าไปหา คือ พระราชาทั้ง ๗ พระองค์ทรงพระดำริว่า อิสริยสมบัตินี้ สำเร็จแล้วแก่พวกเรา ไม่ใช่ด้วยอานุภาพแห่งคนอื่น แต่ด้วย