พระไตรปิฎก

[๑๖๑] พระมหาบุรุษเป็นหัวหน้าในธรรมทั้งหลาย ที่เป็นสุจริต ทรงยินดีในธรรมจริยาเป็นที่คล้อย ตามชนเป็นอันมาก เสวยผลบุญในสวรรค์ ครั้นเสวยผลแห่งสุจริตแล้วมาในโลกมิได้ ถึงความเป็นผู้มีพระเศียรดุจประดับด้วยอุณ- หิส พวกที่ทรงจำพยัญชนะและนิมิตอยู่ทำนาย ว่าพระราชกุมารนี้ จักเป็นหัวหน้าหมู่ชนมาก หมู่ชนที่ช่วยเหลือพระองค์ในหมู่มนุษย์ ในโลกนี้จักมีมาก แม้ในเบื้องต้นครั้งนั้น พวกพราหมณ์ก็พยากรณ์พระองค์ว่าพระราช- กุมารนี้ ถ้าเป็นกษัตริย์จะเป็นใหญ่ในแผ่นดิน จะได้รับความช่วยเหลือในชนมากโดยแท้ ถ้าพระองค์ออกทรงผนวชจะปราดเปรื่อง มีความชำนาญพิเศษ ในธรรมทั้งหลาย และ ชนเป็นอันมาก จะเป็นผู้ยินดียิ่งในคุณ คือ ความสั่งสอนของพระองค์ และจะคล้อยตาม. [๑๖๒] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ตถาคตเคยเป็นมนุษย์ในชาติก่อน ในภพก่อน ในกำเนิดก่อน ละการพูดเท็จ เว้นขาดจากการพูดเท็จ พูด แต่คำจริง ดำรงคำสัตย์ มีถ้อยคำเป็นหลักฐาน ควรเชื่อถือ ไม่พูดลวงโลก. ตถาคตย่อมเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์เบื้องหน้าแต่ตายเพราะกายแตก เพราะ