พระไตรปิฎก

ประโยชน์ ตรัสแต่คำที่เป็นประโยชน์ และ คำที่เป็นสุขแก่มหาชน ครั้นทำกรรมนั้นแล้วจุติจากมนุษย์โลก เข้าสู่เทวโลกเสวยวิบากอันเป็นผลแห่งกรรม ที่ทำดีแล้วจุติแล้วเวียนมาในโลกนี้ ได้ความ เป็นผู้มีพระหนุดุจคางราชสีห์ ที่ประเสริฐกว่า สัตว์สี่เท่า เป็นพระราชาที่เป็นใหญ่กว่ามนุษย์ยากนัก ที่ใครจะกำจัดพระองค์ได้ พระองค์เป็นผู้ใหญ่ ยิ่งของมวลมนุษย์ มีอานุภาพมาก เป็นผู้เสมอ ด้วยเทวดา ผู้ประเสริฐในไตรทิพย์ เป็น เหมือนพระอินทร์ผู้ประเสริฐกว่าเทวดา เป็นผู้มั่นคง อันคนธรรพ์ อสูร ท้าวสักกะ และยักษ์ ผู้กล้าไม่กำจัดได้โดยง่ายเลย พระมหาบุรุษเช่นนั้น ย่อมเป็นใหญ่ทุกทิศ ในโลกนี้โดยแท้. [๑๗๐] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ตถาคตเคยเป็นมนุษย์ในชาติก่อน ภพก่อน กำเนิดก่อน ละมิจฉาอาชีวะแล้ว สำเร็จความเป็นผู้อยู่ด้วยสัมมา- อาชีวะ เว้นขาดจากการโกงด้วยตาชั่ง การโกงด้วยของปลอม และการโกง ด้วยเครื่องตวงวัด และการโกงด้วยการรับสินบน การหลอกลวง และ ตลบตะแลง เว้นขาดจากการตัด การฆ่า การจองจำ การตีชิง การปล้น