พระไตรปิฎก

[๒๓๒] บุคคลพึงรักษาความกำเริบทางวาจา

พึงสำรวมวาจา ละวจีทุจริตแล้ว

พึงประพฤติวจีสุจริต

[๒๓๓] บุคคลพึงรักษาความกำเริบทางใจ

พึงสำรวมใจ ละมโนทุจริตแล้ว

พึงประพฤติมโนสุจริต

[๒๓๔] นักปราชญ์ผู้สำรวมกาย สำรวมวาจา สำรวมใจ

ชื่อว่าเป็นผู้สำรวมดีแท้











(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่บุตรของคนฆ่าโคผู้แก่เฒ่า ดังนี้)

{๒๘} [๒๓๕] บัดนี้ ท่านเปรียบเหมือนใบไม้เหลือง

ทั้งยมทูต ๑ มาปรากฏแก่ท่านแล้ว

ท่านอยู่ใกล้ปากแห่งความเสื่อม

และแม้แต่เสบียงเดินทาง ๒ ของท่านก็ยังไม่มีเลย

๑ ยมทูต ในที่นี้หมายถึงความตาย (ขุ.ธ.อ. ๗/๕)
๒ เสบียงเดินทาง หมายถึงกุศล (ขุ.ธ.อ. ๗/๕)