พระไตรปิฎก

ฆ่าชาวแว่นแคว้น ๑ พร้อมเจ้าพนักงาน ๒ แล้ว

ดำเนินชีวิตเป็นพราหมณ์ ๓ อยู่อย่างไร้ทุกข์

[๒๙๕] บุคคลฆ่ามารดา ฆ่าบิดา

ฆ่ากษัตราธิราชทั้ง ๒ พระองค์ได้

ทำลายทางเสือผ่านที่ ๕ ๔ ได้

ดำเนินชีวิตเป็นพราหมณ์อยู่อย่างไร้ทุกข์





(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่พระราชา และนายทารุสากฏิกะ พร้อม ครอบครัว ดังนี้)

[๒๙๖] เหล่าพระสาวกของพระโคดม

มีสติตั้งมั่นในพระพุทธเจ้าเป็นนิตย์

ทั้งกลางวันและกลางคืน

ชื่อว่าตื่นด้วยดีอยู่เสมอ

[๒๙๗] เหล่าพระสาวกของพระโคดม

มีสติตั้งมั่นในพระธรรมเป็นนิตย์

ทั้งกลางวันและกลางคืน

ชื่อว่าตื่นด้วยดีอยู่เสมอ

๑ แว่นแคว้น หมายถึงอายตนะภายใน ๖ คือ ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ และอายตนะภายนอก ๖ คือ รูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ธัมมารมณ์ (ขุ.ธ.อ. ๗/๙๒)
๒ เจ้าพนักงาน หมายถึงนันทิราคะ (ความกำหนัดด้วยอำนาจความยินดี) (ขุ.ธ.อ. ๗/๙๒)
๓ พราหมณ์ หมายถึงพระขีณาสพ (ขุ.ธ.อ. ๗/๙๒)
๔ ทางเสือผ่านที่ ๕ หมายถึงวิจิกิจฉานิวรณ์ (ขุ.ธ.อ. ๗/๙๓)