พระไตรปิฎก

[๓๖๖] ถ้าภิกษุแม้จะมีลาภน้อย แต่ไม่ดูหมิ่นลาภของตน

เทวดาทั้งหลายย่อมสรรเสริญภิกษุนั้นแล

ว่าเป็นผู้มีอาชีพหมดจด ไม่เกียจคร้าน





(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่พราหมณ์ และนางพราหมณีผู้ถวายทาน อันเลิศ ๕ อย่าง ดังนี้)

[๓๖๗] ผู้ใดไม่มีความยึดถือในนามรูป

ว่าเป็นของเรา โดยประการทั้งปวง

และไม่เศร้าโศก เพราะนามรูปแปรผันไป

ผู้นั้นแล เราเรียกว่า ภิกษุ ๑





(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่ภิกษุทั้งหลาย ดังนี้)

[๓๖๘] ภิกษุผู้อยู่ด้วยเมตตา เลื่อมใสในพุทธศาสนา

ก็จะพึงบรรลุสันตบท ๒ อันเป็นที่ระงับสังขารเป็นสุข

[๓๖๙] ภิกษุ เธอจงวิดเรือ ๓ นี้

เรือที่เธอวิดแล้วจักถึงเร็ว

เธอตัดราคะ โทสะได้แล้ว

ต่อจากนั้น ก็จักบรรลุนิพพาน

๑ ดูเทียบสุตตนิบาต ข้อ ๙๕๗ หน้า ๗๒๙ ในเล่มนี้ (บาทคาถาที่ ๔ ต่างกัน)
๒ สันตบท หมายถึงนิพพาน (ขุ.ธ.อ. ๘/๖๖)
๓ เรือ ในที่นี้หมายถึงอัตภาพ (ขุ.ธ.อ. ๘/๖๖)