พระไตรปิฏก

บุคคลผู้ไม่มีกิเลสคือกลิ่นดิบ

ไม่มีตัณหาและทิฏฐิอาศัย

ใคร ๆ ก็แนะนำได้ยาก

[๒๕๕] ติสสดาบสฟังบทสุภาษิตว่าด้วยเรื่องสิ่งที่ไม่มีกลิ่นดิบ

ที่เป็นเครื่องบรรเทาทุกข์ทั้งปวง

ของพระกัสสปสัมมาสัมพุทธเจ้าแล้ว

มีใจอ่อนน้อม ถวายอภิวาทพระตถาคต

และกราบทูลขอบรรพชาอุปสมบท ณ ที่นั้นนั่นเอง







{๓๑๖} [๒๕๖] (พระผู้มีพระภาคทรงตอบปัญหาของดาบสดังนี้)

คนผู้ไม่มีหิริ รังเกียจคนมีหิริ

ชอบพูดว่า ‘เราเป็นเพื่อนท่าน’

แต่ไม่เคยช่วยเหลือการงานของเพื่อนเลย

พึงรู้เถิดว่า ‘คนนั้นไม่ใช่เพื่อนเรา’

[๒๕๗] คนพูดวาจาไพเราะอ่อนหวาน

แต่ไม่ทำประโยชน์แก่มิตร

บัณฑิตเรียกว่า ผู้ดีแต่พูด

[๒๕๘] มิตรใดไม่พลั้งเผลอ มุ่งหวังความแตกแยกกัน

คอยหาแต่ความผิดเท่านั้นทุกเวลา

มิตรนั้นไม่ควรคบ

ส่วนมิตรที่วางใจได้ เหมือนบุตรในไส้

ถึงผู้อื่นกล่าวเหตุตั้งร้อยอย่างพันอย่าง

ก็ไม่แตกแยกจากกัน

มิตรเช่นนั้นควรคบอย่างยิ่ง