พระไตรปิฏก

{๓๘๘} [๖๘๕] อสิตฤๅษีอยู่ในที่พักกลางวัน ได้เห็นท้าวสักกะจอมเทพ

และทวยเทพชั้นดาวดึงส์มีใจชื่นชมโสมนัส

ยกผ้าทิพย์ขึ้นชมเชยอยู่มิได้ขาด

ณ ที่สถิตอันสะอาด

[๖๘๖] ครั้นเห็นแล้วจึงทำความนอบน้อม

พลางถามเทวดาทั้งหลายผู้มีใจเบิกบานในที่นั้นว่า

เพราะเหตุไร ทวยเทพจึงดีใจอย่างล้นเหลือ

เพราะอาศัยอะไร ท่านทั้งหลายจึงยกผ้าทิพย์ขึ้นแล้วรื่นเริงอยู่เช่นนี้

[๖๘๗] แม้คราวที่เกิดสงครามกับพวกอสูร ทวยเทพได้ชัยชนะ

เหล่าอสูรปราชัย อาการดีใจขนลุกขนพองสยองเกล้าเช่นนี้ก็มิได้มี

เทวดาทั้งหลายได้เห็นเหตุอะไรที่ไม่เคยมีมาก่อน

จึงพากันเบิกบานสำราญใจมากมายเช่นนี้

[๖๘๘] ทวยเทพเปล่งเสียงชมเชยขับร้องบรรเลงดนตรี

ปรบมือฟ้อนรำกันอยู่

ข้าพเจ้าขอถามท่านทั้งหลายผู้อยู่บนยอดเขาพระสุเมรุว่า

ท่านผู้ไร้ทุกข์ทั้งหลาย

ขอพวกท่านจงช่วยกันขจัดความสงสัยของข้าพเจ้า

ให้สิ้นไปโดยเร็วเถิด

(เทวดาทั้งหลายกล่าวตอบดังนี้)

[๖๘๙] พระโพธิสัตว์ผู้เป็นรัตนะอันประเสริฐ ไม่มีผู้เปรียบเทียบ

ได้บังเกิดแล้วในมนุษยโลก ที่ป่าลุมพินีวัน

ในคามชนบทของเจ้าศากยะทั้งหลาย

เพื่อประโยชน์เกื้อกูลและความสุข

เพราะเหตุนั้น เราทั้งหลายจึงพากันยินดีเบิกบานใจอย่างล้นเหลือ