Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 25 หน้าที่ 717

<< | หน้าที่ 717 | >>
๑๓. มหาวิยูหสูตร


ว่าด้วยการวิวาทกันเพราะทิฏฐิสูตรใหญ่


(พระพุทธเนรมิตทูลถามดังนี้)

{๔๒๐} [๙๐๒] สมณพราหมณ์พวกใดพวกหนึ่งเหล่านี้

ยึดถือทิฏฐิอยู่ พากันกล่าวอ้างว่า นี้เท่านั้นจริง

สมณพราหมณ์เหล่านั้นทุกพวกนั่นแหละจะถูกนินทา

หรือว่าจะได้รับความสรรเสริญเพราะทิฏฐินั้น

(พระผู้มีพระภาคตรัสตอบดังนี้)

[๙๐๓] ผลแห่งวาทะนี้น้อยนัก ไม่พอเพื่อความสงบ

เรากล่าวผลแห่งการวิวาทเป็น ๒ อย่าง

บุคคลเห็นโทษแม้นี้แล้ว

มองเห็นภูมิ(เหตุ)แห่งการไม่วิวาท ว่า เกษม

ไม่พึงวิวาทกัน

(พระพุทธเนรมิตทูลถามดังนี้)

[๙๐๔] ทิฏฐิสมมติ เหล่านี้อย่างใดอย่างหนึ่งเกิดจากปุถุชน

บุคคลผู้มีความรู้ย่อมไม่เข้าถึงทิฏฐิสมมติเหล่านี้ทุกอย่าง

บุคคลผู้ไม่มีกิเลสเป็นเหตุเข้าถึงนั้น

ไม่ทำความพอใจในรูปที่เห็น เสียงที่ได้ยิน

พึงถึงสิ่งที่ควรเข้าถึงอะไรเล่า

๑ ขุ.ม. (แปล) ๒๙/๑๓๐-๑๔๙/๓๖๒-๓๙๗
๒ หมายถึงมีนินทา หรือสรรเสริญ อีกนัยหนึ่ง มีชนะ หรือพ่ายแพ้ (ขุ.สุ.อ. ๒/๙๐๓/๔๐๐)
๓ ภูมิแห่งการไม่วิวาท ในที่นี้หมายถึงอมตนิพพาน (ขุ.ม. (แปล) ๒๙/๑๓๑/๓๖๕)
๔ ทิฏฐิสมมติ หมายถึงทิฏฐิ ๖๒ (ขุ.ม. (แปล) ๒๙/๑๓๒/๓๖๖, ขุ.สุ.อ. ๒/๙๐๔/๔๐๐)

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka