พระไตรปิฏก

{๒๙๘} [๒๐๑] น่าอัศจรรย์หนอ พระพุทธเจ้า พระธรรม

และสัมปทาของพระศาสดาของเราทั้งหลาย

อันเป็นที่จะทำพระสาวกให้รู้แจ้งธรรมเช่นนั้นได้

[๒๐๒] บรรดาพระสาวกที่หยั่งรู้ถึงกายของตน ๑

ได้ในอสงไขยกัป ๒ นั้น

พระกุมารกัสสปะนี้เป็นองค์สุดท้าย

ร่างกายนี้เป็นร่างกายสุดท้าย

การเวียนว่ายตายเกิดเป็นวาระสุดท้าย

บัดนี้ ไม่มีการเกิดอีก





(พระธรรมปาลเถระเมื่อจะแสดงธรรมโปรดพวกสามเณร จึงได้กล่าว ๒ คาถาไว้ดังนี้ว่า)

{๒๙๙} [๒๐๓] ภิกษุใดแลยังหนุ่มแน่น

ประกอบความขวนขวายในพระพุทธศาสนา

ผู้ตื่นอยู่ ในเมื่อคนเหล่าอื่นหลับแล้ว

ชื่อว่าไม่ไร้ผล

[๒๐๔] เพราะฉะนั้น ภิกษุผู้มีปัญญา

ระลึกถึงคำสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย

จึงควรประกอบศรัทธา ศีล ความเลื่อมใส

และการเห็นธรรมเนือง ๆ

๑ หยั่งรู้อุปาทานขันธ์ คือ ขันธ์ที่อาศัยความยึดมั่นถือมั่น (ขุ.เถร.อ. ๑/๒๐๒/๕๐๑)
๒ มหากัปที่ผ่านไปนานจนไม่สามารถนับได้ (ขุ.เถร.อ. ๑/๒๐๒/๕๐๓)