พระไตรปิฏก

(พระพรหมาลิเถระเมื่อจะยกย่องการประกอบความเพียรเนือง ๆ จึงได้กล่าว ๒ คาถาไว้ดังนี้ว่า)

{๓๐๐} [๒๐๕] อินทรีย์ของใครถึงความสงบ

เหมือนม้าที่นายสารถีฝึกดีแล้ว

แม้เทวดาทั้งหลาย ก็กระหยิ่ม(ชื่นชม)ต่อผู้นั้น

ซึ่งละมานะได้แล้ว ไม่มีอาสวะ เป็นผู้คงที่

[๒๐๖] อินทรีย์ของเราถึงความสงบ

เหมือนม้าตัวที่นายสารถีฝึกดีแล้ว

แม้เทวดาทั้งหลาย ก็กระหยิ่มต่อเรา

ซึ่งละมานะได้แล้ว ไม่มีอาสวะ เป็นผู้คงที่





(พระศาสดาตรัสถามพระโมฆราชเถระ ด้วยพระคาถาที่ ๑ ว่า)

{๓๐๑} [๒๐๗] โมฆราชผู้มีผิวพรรณเศร้าหมอง แต่มีจิตดีงาม

เธอเป็นภิกษุมีจิตตั้งมั่นเนืองนิตย์

จะทำอย่างไรตลอดราตรีกาล

ที่หนาวเหน็บในฤดูเหมันต์

พระโมฆราชเถระ (เมื่อจะทูลตอบพระศาสดา จึงได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า)

[๒๐๘] ข้าพระองค์ได้ฟังมาว่า

ชาวมคธเกี่ยวข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ข้าพระองค์พึงคลุมกายด้วยฟางแล้วนอน

เหมือนกับภิกษุเหล่าอื่น ผู้มีความเป็นอยู่สบาย