พระไตรปิฏก

[๒๙๖] อนึ่ง เพราะอาสวะของเราหมดสิ้นแล้ว

และเพราะไม่มีการเกิดอีก

เราจึงเป็นพระอรหันต์ ผู้ควรแก่ทักษิณา

บรรลุวิชชา ๓ เห็นอมตธรรม

[๒๙๗] สัตว์ทั้งหลายมืดมนเพราะกาม

ถูกข่ายรัดรึงไว้แน่น ถูกเครื่องมุงบังคือตัณหาปกคลุมไว้

ถูกเครื่องผูกคือความประมาทผูกพันไว้ เหมือนปลาในข้อง

[๒๙๘] เราสลัดกามนั้นได้ ตัดบ่วงมารได้

ถอนตัณหาพร้อมทั้งรากเหง้า

จึงเป็นผู้เย็นดับสนิท





(พระจันทนเถระได้พยากรณ์พระอรหัตด้วยคาถาไว้ดังนี้ว่า)

{๓๓๑} [๒๙๙] ภรรยาแต่งตัวด้วยเครื่องประดับล้วนแต่เป็นทองคำ

มีหมู่สาวใช้ห้อมล้อม ได้อุ้มลูกมาหาเรา

[๓๐๐] แต่(เรา)พอเห็นนางผู้เป็นมารดาแห่งบุตรของเรา

ได้ตกแต่งร่างกายนุ่งผ้าสวยงาม กำลังมา

เหมือนบ่วงมัจจุราชที่วางดักไว้

[๓๐๑] จากนั้น โยนิโสมนสิการจึงเกิดขึ้นแก่เรา

โทษก็ปรากฏ ความเบื่อหน่ายก็เกิดขึ้นพร้อมกัน

[๓๐๒] ต่อแต่นั้น จิตของเราก็หลุดพ้น

ท่านจงมองเห็นธรรมว่าเป็นธรรมดีงาม

เราบรรลุวิชชา ๓ ได้ทำตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าแล้ว