Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 26 หน้าที่ 389

<< | หน้าที่ 389 | >>
๑๐. ธัมมิกเถรคาถา


ภาษิตของพระธรรมิกเถระ


(พระศาสดา ได้ตรัส ๓ พระคาถาไว้ดังนี้ว่า)

{๓๓๒} [๓๐๓] ธรรมเท่านั้นย่อมรักษาผู้ประพฤติธรรม

ธรรมที่ประพฤติดีแล้วย่อมนำสุขมาให้

นี้เป็นอานิสงส์ในธรรมที่ประพฤติดีแล้ว

ผู้ประพฤติธรรมย่อมไม่ไปสู่ทุคติ

[๓๐๔] เพราะธรรมและอธรรมทั้งสองมีผลไม่เหมือนกัน

อธรรมนำไปสู่นรก

ธรรมให้ถึงสุคติ

[๓๐๕] เพราะเหตุนั้น บุคคลเมื่อชื่นชมยินดีด้วยโอวาท

อันพระตถาคตผู้มั่นคงตรัสไว้ดีแล้วอย่างนี้

พึงทำความพอใจในธรรมทั้งหลาย

สาวกทั้งหลายของพระตถาคตผู้ประเสริฐ

ตั้งอยู่ในธรรมแล้ว เป็นนักปราชญ์

ถึงธรรมว่าเป็นที่พึ่งอันประเสริฐสุด

ย่อมพ้นไปได้

(พระธรรมิกเถระได้พยากรณ์พระอรหัตด้วยคาถาสุดท้ายว่า)

[๓๐๖] เรากำจัดอวิชชาซึ่งเป็นรากเหง้าดุจหัวฝี

ถอนข่ายคือตัณหาได้แล้ว

เรานั้นสิ้นสังสารวัฏแล้ว

และไม่มีกิเลสเป็นเหตุขัดข้อง

เหมือนดวงจันทร์ในวันเพ็ญปราศจากเมฆหมอก


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka