พระไตรปิฏก

{๓๗} [๓๗] นรชนเหล่าใดฉลาดในธรรม ๑

ประพฤติอ่อนน้อมถ่อมตนต่อบุคคลผู้เจริญ ๒ ทั้งหลาย

นรชนเหล่านั้นเป็นผู้ได้รับการสรรเสริญในปัจจุบัน

และมีสุคติภพในเบื้องหน้า







(รุกขเทวดาโพธิสัตว์สถิตอยู่ที่ต้นกุ่ม ได้เห็นเหตุอัศจรรย์ที่นกยางถูกปูหนีบ คอจมน้ำตาย เมื่อจะให้สาธุการ จึงกล่าวว่า)

{๓๘} [๓๘] ผู้ใช้เล่ห์เหลี่ยมหลอกลวงผู้อื่น

จะพบความสุขอยู่ได้ไม่นาน

ผู้ใช้เล่ห์เหลี่ยมหลอกลวงผู้อื่นนั้น

ต้องประสบบาปกรรมที่ตนทำไว้

เหมือนนกยางที่ถูกปูหนีบตาย







(กุฎุมพีโพธิสัตว์เมื่อจะบอกขุมทรัพย์แก่กุมารผู้เป็นลูกของเพื่อน จึงกล่าวว่า)

{๓๙} [๓๙] ทาสชื่อนันทะ เกิดจากนางทาสี ยืนพูดคำหยาบอยู่ที่ใด

เรารู้ว่ามีกองรัตนะและมาลัยทองอยู่ที่นั้น



๑ ธรรม ในที่นี้หมายถึงความประพฤติยำเกรงต่อบุคคลผู้เจริญ (ขุ.ชา.อ. ๑/๓๗/๓๐๑)
๒ ผู้เจริญมี ๓ ประเภท คือ ( ๑) เจริญโดยชาติ (๒) เจริญโดยวัย (๓) เจริญโดยคุณ (ขุ.ชา.อ. ๑/๓๗/๓๐๑)