พระไตรปิฏก

{๒๐๗} [๕๗] อาหารที่เราบริโภคแล้วนั้นเป็นของน้อยด้วย เป็นเดนด้วย

และเขาได้ให้อาหารนั้นแก่เราโดยยากแสนยากด้วย

เรานั้นเกิดเป็นพราหมณ์ เพราะเหตุนั้น

อาหารที่เราบริโภคเข้าไปแล้วจึงได้อาเจียนออกมา

(พระศาสดาทรงแสดงเรื่องอดีตนี้แล้ว ตรัสเตือนภิกษุทั้งหลายว่า)

{๒๐๘} [๕๘] ผู้ใดละทิ้งธรรม มีชีวิตอยู่โดยอธรรม

ผู้นั้นย่อมไม่เพลิดเพลินยินดีลาภแม้ที่ตนได้มาแล้ว

เหมือนสตธรรมพราหมณ์







(ฤๅษีโพธิสัตว์กล่าวสรรเสริญทานที่ทายกถวายด้วยจิตเลื่อมใสมีผลมากแล้ว จึงอนุโมทนาว่า)

{๒๐๙} [๕๙] อสัตบุรุษทั้งหลายเมื่อจะให้ทานชื่อว่าให้ได้ยาก

เมื่อจะกระทำกรรมก็ชื่อว่าทำได้ยาก

ธรรมของสัตบุรุษทั้งหลายพวกอสัตบุรุษรู้ได้ยาก

และพวกอสัตบุรุษก็ทำตามได้ยาก

{๒๑๐} [๖๐] เพราะฉะนั้น สัตบุรุษและอสัตบุรุษ

จึงมีคติที่ไปจากโลกนี้ต่างกัน คือ

พวกอสัตบุรุษย่อมไปสู่นรก พวกสัตบุรุษย่อมไปสู่สวรรค์ ๑





๑ ดู ขุ.ชา. (แปล) ๒๘/๒๒๘๖-๒๒๘๗/๕๓๗