พระไตรปิฏก

๑. กัลยาณธรรมชาดก ๒. ทัททรชาดก

๓. มักกฏชาดก ๔. ทุพภิยมักกฏชาดก

๕. อาทิจจุปัฏฐานชาดก ๖. กฬายมุฏฐิชาดก

๗. ตินทุกชาดก ๘. กัจฉปชาดก

๙. สตธัมมชาดก ๑๐. ทุทททชาดก









(พระศาสดาตรัสเล่าเรื่องอสทิสราชกุมารโพธิสัตว์ทรงขับพระราชาเจ็ดพระนคร ให้หนีไป ได้ชัยชนะแล้ว ผนวชเป็นฤๅษีกับภิกษุทั้งหลาย จึงตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า)

{๒๑๑} [๖๑] อสทิสราชบุตรทรงเป็นนักแม่นธนู

มีพลังมาก ยิงได้ไกล ยิงได้อย่างรวดเร็ว

และแม่นยำ ทำลายเป้าใหญ่ ๆ ได้

{๒๑๒} [๖๒] พระองค์ทรงทำการรบให้ข้าศึกทั้งหมดหนีไป

แต่ไม่เบียดเบียนใคร ๆ

ช่วยพระอนุชาให้ถึงความสวัสดีแล้ว

ทรงเข้าถึงความสำรวม ๑







(พระโพธิสัตว์ผู้เป็นคนฝึกช้างของพระราชาสอนช้างว่า)

๑ ความสำรวม หมายถึงออกผนวช (ขุ.ชา.อ. ๓/๖๒/๙๐)